Je kind loslaten. Hoe dan?

27 september 2018, door Renate Tromp
8 min

Zodra je een kind krijgt begint het al. Het grote loslaten. Leg je de baby in zijn eigen kamertje? Breng je het naar de kinderopvang waar anderen over hem waken? Durf je ergens de eerste maanden een keer een oppas te nemen om samen uit eten te gaan? Hoe oud ze ook zijn, dat loslaten blijft een dingetje. Hoe doe je dat zonder een angststoornis te ontwikkelen?

Als een leeuw liep mijn man de eerste maanden om onze oudste dochter heen. Alleen hij & ik en soms de oma’s mochten haar vasthouden. Een loei spannende geboorte zat erachter, maar dat zou nu geen rol meer moeten spelen. Toch is iedere stap die onze inmiddels middelbare scholiere verder weg zet nog steeds een dingetje…vooral voor papa. Ahum!

Alleen skiën? Hoe dan?

Loslaten, ik ben er zeker iets beter dan hij, maar ook voor mij is het lastig. Komende winter gaat ze met haar sportklas op een korte skivakantie. Hoe kort ook, dat betekent een busreis, sneeuw dus gladheid en bergen met wiebelende skiliften. En dat alles onder het toeziend oog van….geen idee?! Niet het mijne in ieder geval.

Gelukkig zijn wij niet de enige angsthazen onder de moderne ouders. Steeds meer ouders hebben er moeite mee, zien ook basisscholen. Ook al hebben we zelf genoeg vrijheden gekend en de wereld rond gereisd, waar het onze kids betreft zitten we aardig in de rats zodra ze buiten onze actieradius zijn. Mijn hond heeft een chip en stiekem denk ik wel eens: why not?!

Relaxt opvoeden

Natuurlijk niet, ik ben niet gek! Loslaten is super belangrijk voor kinderen. Door los te laten leren ze ontspannen te slapen. Leren ze fietsen. Leren ze klimmen. Leren ze leven. De opvoeding is één lange voorbereiding op het moment dat je zoon of dochter vol zelfvertrouwen zes maanden naar Zuid Amerika vertrekt, las ik laatst in een column van een veel relaxtere moeder dan ik ooit zal worden. Oh ja die fase! Ik moet er echt niet aan denken en horror scenario’s zoals die van Lisanne en Kris in Panama doemen op. Gelukkig, denk ik, heeft de mijne best last van heimwee. Zucht!

Komt goed, mam.

En toch, en toch….we mogen best trots zijn op onszelf. Want ondanks de hartkloppingen, angsten en zenuwpezerij, doen we het wel. Soms met babystapjes, soms met een giant leap. Belangrijk is jezelf steeds de vraag te stellen: Laat ik dit stukje niet los omdat ik denk dat mijn kind het niet aankan, of omdat het mij bezorgd en angstig maakt? Zo fietst mijn zoon van negen dit nieuwe schooljaar ineens alleen van en naar school. ‘Komt goed mam’, is zijn nieuwe mantra. Hoe zou het komen? Kortom: hij wilde het zelf en het komt mij – heel eerlijk – qua werk erg goed uit.

Vooralsnog vind ik het nog best afzien terwijl ik achter mijn computer zit te hopen dat ik dat ene telefoontje niet krijg. En ook zijn vader appt me nog elke dag van kantoor: thuis? Maar we doen het. We laten los! En ik zie hoe goed het mijn zoon doet!

Vind je dit artikel leuk? Like ons op Facebook en mis niks!


Terug naar overzicht

Leave a Reply