Met gratis schuldgevoel

29 juni 2018, door Renate Tromp
7 min

Ken je dat? Dat schuldgevoel dat gratis mee komt met de geboorte van je kids. Schuldgevoel over tekort schieten. Over te veel van dit en te weinig van dat. Net te hard geschreeuwd. Net te boos of juist te laks. Ook ik wil het zo graag goed doen, maar ervaar bijna dagelijks dat gevoel van klein falen. Natuurlijk denk ik dan: mens, stel je niet aan. Helaas helpt dat geen zak.

Gisteren was zo’n dag. Ik MOEST werken. Nou ja, ik had een tweedaagse brainstorm op de hei afgesproken. Tot mijn grote schrik zou ik daardoor de jaarlijkse schoolvoorstelling van mijn zoontje missen. De onheilstijding bracht groot verdriet. Wat had ik dan verwacht? En de tranen kwamen in de dagen erna nog twee keer terug. Gatverdamme wat een rot gevoel. Die vragende blik uit zijn prachtige ogen: hoezo? Je bent er ALTIJD.

Mama is anders

Juist dat was misschien wel de reden dat ik doorzette. Noem het moederrebellie. Hun vader mist wel vaker iets van een voorstelling her en der. Dan is het betreffende gekrenkte kind wel bozig, maar gaat ook weer redelijk snel over tot de orde van de dag. Nu was het mijn beurt, vond ik, om die ruimte te nemen. Maar zoals mijn zoontje de betreffende ochtend tegen hem zei: ‘Met mama is het….anders.’

Het schuldgevoel van moeders is er elke dag wel even

Waarom koos ik ondanks dat schuldgevoel dan toch voor mijn werk? Ik denk omdat ik na honderden interviews met moeders heb geleerd dat dit iets wonderlijks is. Het schuldgevoel van moeders is er elke dag wel even en kent geen grenzen. En die grenzen moeten er wel zijn. Dat leren we tenslotte onze kinderen ook. Bovendien, als ik steeds aan dit schuldgevoel toegeef, kan ik mijn eigen ambitie niet waarmaken. En dat is mijn grootste angst.

Gevallen vrouw

Overdreven? Nou nee. Een aantal jaren terug viel ik van een vrij hoge trap. Eenmaal onderaan en gevouwen als een banaan dacht ik maar aan één ding: nu kan ik nooit meer werken! Raar maar waar. Ik had ook kunnen denken: als ik nog maar wel met mijn kinderen kan spelen. Maar dat dacht ik niet. De waarheid is hard.

Desondanks knaagt dat schuldgevoel dus ook bij mij. Hoe fijn is het dan om eenmaal op de hei een collega te treffen die – toeval of niet – met een vergelijkbaar verhaal komt. De restjes stoom uit haar oren wapperend, vertelt ze me van de hoed en de rand. Ook haar kinderen konden overduidelijk slecht omgaan met een moeder die VOOR HAAR WERK voor twee dagen vertrekt. ‘We doen het gewoon te weinig,’ is uiteindelijk haar ontnuchterende conclusie. Maar ik voel me allang stukken beter.

Go girl

Diamants are a girl’s best friend? Moral support form others are a girls best friend. Dus kom je ooit een moeder tegen die vertelt dat ze om wat voor reden dan ook voor zichzelf kiest? Zeg dan niet: ‘Nou, ik zou het niet kunnen.’ Maar zeg: ‘You go girl!’ En doe het snel zelf ook eens.

Vind je dit artikel leuk? Like ons op Facebook en mis niks.


Terug naar overzicht

Leave a Reply